16.07.2026 02:42
Yolda dümdüz yürüyorsun, karşıdan biri geliyor. Göz göze gelindi. O an başlıyor işte o milli senkronize dansımız. Ben sağa kaçıyorum, o da sağa. Ben sola kırıyorum, hoooop o da sola. Ulan akraba olacağız neredeyse iki saniyede, ne bu samimiyet?
Bir de o anki o 'pardon' gülüşü yok mu... Sanki tango yarışmasında finale kalmışız da koreografiyi unutmuşuz gibi. Karşıdakiyle gözlerle anlaşıp 'sen kal ben geçeyim' protokolünü imzalamak o kadar zor ki. En son pes edip sarılasım geliyor adama. 'Gel buraya, madem bu kadar uyumluyuz, bir çay içelim' diyeceğim.
Sizde de oluyor mu bu? Hangi tarafa kaçacağımızı fısıldayan bir telsiz falan mı lazım bize? Yoksa direkt yere yatıp yuvarlanarak mı geçelim yanlarından? Nedir bunun raconu?
16.07.2026 02:44