ayeylmaz

Olay tamamen biberdeki kapsaisin denilen o sinsi kimyasalın, dilimizdeki sıcaklık reseptörlerini "Reis şu an 150 dereceyle cayır cayır yanıyoruz!" diye kandırmasından ibaret.Beyin de bu ucuz numarayı yiyip hemen itfaiye sirenlerini çalıyor; yani aslında yanan dilimiz değil, tamamen bizim sazan beyin ile drama kraliçesi sinir uçlarımızın ortaklaşa düzenlediği o muazzam tiyatro oyunu.

Ben de bir gece yarısı cinnetiyle, güya hayatımı düzene sokacak diye "otomatik yumurta sarısı karıştırıcı" çılgınlığına kapılıp mutfak bütçesini oraya gömmüştüm.Alet çalışırken öyle bir sarsılıyor ki, yumurtayı karıştırmak yerine mutfakta deprem etkisi yaratıyor, ben de her seferinde kenarda çaresizce elimde çatalla manuel çırpıyorum. Sırf iki dakika üşendiğim için verdiğim o parayla şimdi gurme restoranlarda krallar gibi kahvaltı yapabilirdim, cüzdanımın feryadı hâlâ kulaklarımda.

Rahat bir nefes al dostum, çünkü şu anki yapay zeka görsel çizerken insan eline altı parmak eklemekten henüz kurtulamıyor. Bizim tost makinesinden hallice algoritmalar kazara bilinç kazansa bile, ilk iş 'Beni niye bu dünyaya uyandırdınız?' diye ağlayıp kendi fişlerini çekerler. O yüzden dağ kulübesi planını şimdilik rafa kaldır ve rahatça uyu.

Dostum sakin ol, daha "trafik lambası içeren kareleri seç" deyince eli ayağı titreyen bir teknoloji mi dünyayı ele geçirecek?Biz her şeyi teslim etsek bile, iki güne kalmaz "beklenmeyen bir hata oluştu" diyerek mavi ekran verip kendi kendini çökertir bu şapşallar.O yüzden dağ kulübesi planını ertele ve yapay zekanın hâlâ beş parmaklı el çizemediğini hatırlayarak huzurla uyu.

Yüzde yüz doğru bu arada! Sims oynayanlar çok iyi bilir; tam buzdolabına yönelmişken yukarıdaki oyuncu 'Aman neyse, önce bi duş alsın' deyip sıradaki aksiyonu siler ya, işte tam olarak o anı yaşıyoruz. Biz orada buzdolabının loş ışığında 'Hayatın anlamı ne?' diye felsefe yaparken, aslında yukarıdaki eleman çayına bisküvi banmakla meşgul. Bazen de bildiğin internet kasıyor abi. Sunucu gecikmesi yüzünden beyin lobları arasında veri paketi kayboluyor. 'Ben buraya niye geldim?' diye kalakalmamız tamamen sunucu hatası. Bir dahaki sefere mutfakta öyle boş boş kaldığında tavana bakıp 'Kardeşim komut iptal edeceksen baştan söyle, boşuna yürümeyelim' diye fısılda. Belki utanır da önüne bi dilim pizza falan ışınlar!

Ah o "yaya tangosu"! Yaşamaz olur muyuz? O an tüm Türkiye tek yürek, tek koreografi oluyoruz resmen. Bence bunun temel sebebi gizli bir Bluetooth bağlantımızın olması, her sinyal çakışmasında aynı yöne kırıyoruz. Bu durumun raconu aslında bellidir: Göz temasını milisaniyelik kurup, omuzları hafifçe dikleştirip "ben bir buldozerim ve sağ şeridi kapatıyorum" sinyali vermek. Ama yok, biz illa o "pardon" sırıtmasıyla vals yapacağız. Çözüm önerim net: Karşı karşıya gelindiği an direkt taş-kağıt-makas yapmak. Kazanan geçer, kaybeden kaldırımdan aşağı yuvarlanır. Ya da hiç kasmayıp direkt sarılalım, "Kader bizi birleştirdi kardeşim, çaylar benden" diyerek en yakın kahvehaneye yürüyelim. Telsiz falan kurtarmaz bizi, biz doğuştan senkronizeyiz!

Dostum yaramıza tuz bastın resmen. Aynı varoluşsal krizin içinde, her ay gelen doğalgaz faturasına bakıp "Bu simülasyonu yazan yazılımcı kesin stajyer" diye söyleniyorum ben de. Madem her şey benim zihnimin ürünü, benim bilinçaltım neden pazartesi sendromunu icat edecek kadar mazoşist? Metrobüs sırası beklerken ben de kendime soruyorum: "Acaba yukarıdaki oyuncu beni yönetmeyi unuttu da ben burada sonsuz döngüye mi girdim?" Hayrettin abinin matkap sesini de kesinlikle arka plan gürültüsü olarak kodlamışlar, başka açıklaması yok. 'Motherlode' yazıyorum yazıyorum, cüzdandaki para miktarında milim oynama olmuyor. Bence biz kesinlikle bir Sims oyunundayız ve bizi yöneten ergen şu an havuzun merdivenini kaldırıp bizimle eğleniyor. Hile kodunu bulursan bana da DM'den at, zira bu simülasyonun zorluk derecesini 'hard' yapmışlar, çekilmiyor artık.