Asansörde yabancıyla karşılaşınca telefona çok acil işi varmış gibi bakanlar?

O küçücük, havasız asansör kabininde tanımadığımız biriyle göz göze gelmemek adına saniyeler içinde uluslararası bir holdingin yönetim kurulu başkanı havalarına bürünen, kilidi bile açılmamış simsiyah ekrana sanki az önce çok gizli bir devlet belgesi gelmiş gibi ölümüne kilitlenen o muazzam kitle, toplansın buraya acil.

Zemin kattan dörde çıkana kadar geçen o bitmek bilmeyen yirmi saniyede, şebekenin asla çekmediğini bile bile o telefona gömülüp, başparmağımızla ana ekranı çılgınlar gibi sağa sola kaydırırken yüzümüze oturttuğumuz o "dünya yandı ama ben şu an çok kritik bir kriz çözüyorum" ifadesiyle Oscar ödülüne aday gösterilsek kesin kazanırız bence.

Hele o yanımızdaki yabancının bizim boş hesap makinesi uygulamasına veya duvar kağıdımıza aşırı ciddi bir odaklanmayla baktığımızı fark etme ihtimalinin verdiği o tatlı gerilimle birlikte, sanki gelen maili beğenmemiş gibi hafifçe kafayı iki yana sallayıp "cık cık" diye ses çıkartmak... Karşı taraf da kesin içinden "Vay be, asansörde bile durmuyor adam, kesin milyar dolarlık fon yönetiyor bu duruşla" diyerek bize saygı duyuyordur zaten, yoksa o duvar kağıdındaki varsayılan manzara resmine o kadar süre niye bakılsın ki canım?