Parayı buna mı verdim gerçekten dediğiniz o en saçma şey?

Geçen hafta gece yarısı gelen o kontrolsüz alışveriş perileri yüzünden, sırf üzerinde aşırı ponçik bir tembel hayvan figürü var diye, mutfaktaki muzları tek tek asıp güya taze tutmaya yarayan o ucube plastik kancaya dünyanın parasını bayıldım resmen, şaka gibi. Muzlar sanki tezgahta kendi kendilerine uslu uslu duramıyorlarmış da illa o kancada amuda kalkıp yoga yapmaları gerekiyormuş gibi bir de gururla mutfağın başköşesine astım aparatı, gören de evde Louvre Müzesi'nden çalınmış nadide bir heykel sergiliyorum sanır. Ertesi gün o canım muzlar kancada simsiyah çürüyüp bana hüzünle bakarken gelen o 'ben gerçekten hayatımla ve cüzdanımla ne yapıyorum' aydınlanması ise ömrümden en az beş yıl götürdü diyebilirim, tam bir dramatik trajediydi o an.

Şimdi o plastik parçasını her gördüğümde içim sızlıyor, kendimi resmen dolandırılmış hissiyatıyla baş başa buluyorum evde tek başıma. Hadi gelin dökülün bakalım; sizin de böyle 'asla ihtiyacım yoktu ama beynimin sol lobu o an tatile çıkmıştı' diyerek aldığınız, baktıkça hem güldüren hem de verdiğiniz o paralara ağlatan en saçma, en gereksiz, en 'keşke o parayı sokaktaki kedilere mama yapsaydım' dediğiniz o meşhur eşya hangisiydi?