Simülasyondaysak bu faturalar kimin?

Arkadaşlar selam, kafama fena takıldı bu ara. Şimdi bu felsefeciler yıllardır tartışıyor ya hani, 'düşünüyorum öyleyse varım' falan diye. Descartes abimiz iyi hoş demiş de, benim kafam basmıyor bazı şeylere. Mesela ben şimdi varım diyelim. Sabah uyanıyorum, alarm çalıyor (ki bence alarmın icadı insanlığa karşı işlenmiş en büyük suçtur, net). İşe gidiyorum, patron dert yanıyor, akşam eve geliyorum faturalar bekliyor beni masada.

Şimdi soruyorum size: Eğer ben bu kadar acıyı, sıkıntıyı çekiyorsam ve herşey benim zihnimin bir oyunuysa, benim bu zihinle ne alıp veremediğim var yahu? İnsan kendi zihninde kurduğu dünyada bari kendine asgari ücret yerine Elon Musk hayatı yazmaz mı? Neden kendime simülasyonda bile metrobüs sırası bekletiyorum arkadaş? Varoluşsal sancı çekmekten ciğerim soldu vallahi.

Hadi solipsizm falan diyorlar, benden başka kimse yokmuş güya dünyada. E o zaman şu karşı komşu Hayrettin abi neden her pazar sabah sekizde matkapla duvarı deliyor? Benim bilinçaltım neden bu kadar sadist olsun ki durup dururken? Yoksa ben aslında bir kavanozdaki beyin miyim? Biri beni bilgisayara bağlamış da Sims mi oynuyor üzerimde? Eğer öyleyse, hile kodlarını bilen varsa acilen yazsın biyere, klavyede 'rosebud' yazmaktan parmaklarım aşındı ama bakiye hala ekside.

Şaka bir yana, gerçekten var mıyız, yoksa yukarılarda bir yerde bir ergenin bilgisayarında kasım kasım kasılan bir oyunun yan karakterleri miyiz? Felsefeden anlayanlar bir el atsın şu konuya, kafayı sıyırıcam az kaldı.