Kimsenin görmeyeceğini bilsen, yine de 'iyi' biri olur muydun?

İçimdeki o bitmek bilmeyen vicdan azabından, sanki her an birileri beni izliyormuş ve attığım her yanlış adımda beni yargılayacakmış gibi hissetmekten o kadar yoruldum ki artık kendimi tanıyamaz hale geldim. Kimsenin ruhu bile duymayacak olsa, o gizli kapılar ardında tamamen görünmez olsam, yine de o 'örnek', o 'zararsız' ve herkesin takdir ettiği iyi insan olmaya devam eder miydim, yoksa içimdeki o karanlık, bencil canavarı serbest mi bırakırdım, hiç bilmiyorum.

Bu düşünce geceleri uykumu kaçırıyor günlerdir, çünkü bugüne kadar yaptığım tüm o fedakarlıkların, insanlara yardımların aslında sadece sevilme ve onaylanma arzusuyla beslenen kocaman bir yalandan ibaret olduğunu hissetmeye başladım son zamanlarda. Gerçekten de, hiçbir toplumsal kuralın, hiçbir cezanın ya da ayıplamanın olmadığı tamamen izole bir dünyada kendi başıma kalsam, sırf kendim için, hiçbir karşılık beklemeden o iyiliği yine de seçer miydim, yoksa her şey koca bir illüzyon mu? Bana bir yol gösterin ne olur, çünkü baş edemiyorum artık kendi içimde büyüyen bu korkunç samimiyetsizlik şüphesiyle, gerçekten çok büyük bir çıkmazın tam ortasındayım şu an.