Hiç kimse görmeseydi yine de iyi bir insan olur muydun?

Aslında yalnızken yaptığımız o gizli seçimler, bizim gerçekte kim olduğumuzu ve kendimize duyduğumuz derin saygıyı gösteren en tatlı aynadır.

Kimse görmese bile o çöpü kutuya atmak, içimizdeki o saf ve huzurlu çocuğu her zaman mutlu etmeye fazlasıyla yeter. Çünkü iyilik başkaları için yapılan bir gösteri değil, kendi ruhumuza fısıldadığımız en güzel sözdür.

İnsanın görünmezken verdiği kararlar, toplumsal maskelerinden sıyrılıp kendi gerçek karakteriyle baş başa kaldığı o dürüst anları temsil eder.

Kimse bakmıyorken o çöpü kutuya atmak veya son sosisliye dokunmamak, dışarıdan onay alma ihtiyacından ziyade kişinin kendi vicdanıyla yaptığı sessiz bir anlaşmadır. Yani gerçek iyilik, seyircisi olmayan bir sahnede bile kendi doğrunu oynamaya devam edebilmektir.

Dürüst olayım, o son sosisliyi kimse bakmıyorken kesin tabağıma indiririm, hatta arkama bile bakmadan kaçarım. Ama iş o yerdeki çöpü atmaya gelince vicdanım el vermez, kimse görmese de gider o çöp kutusunu bulurum be dostum.

Yani tamamen melek değilim belki ama içimdeki o temel insani saygıyı da henüz kaybetmiş değilim.